1)acımız var diye cumhuriyet bayramını kutlamamak da neymiş? zaten kurtuluş savaşının çilesinin ardından konulmadı mı bu bayram! eşyanın tabiatına aykırı!

2)kutlama kelimesi eğlence ile çok pis karıştırılıyo, kutlamayı göbek atma köpük dansı sanan var. mutlu ve zorwhwew gunu paylaşma, anma, tebriktir, sevgi saygıdır, that’s it!

3)bayramın ne oldugunu ise bazısı anca götüyle algılıyo. bayramı, dogumgunu dugun party time sanan var. anca bi acı çile sonrası bayram (hak) edilir.

4)milli ya da dini, bayramın evveli çiledir. islamda 1 ay oruç tutuldugu için ramazan bayramı vardır. kurbanın hikayesi daha da acıklı.

5)tivitırda “kurban bayramı da ertelensin” yazan öküzlere ise, cumhuriyetin 88.yılına girmeyle 8kişi danaya girme arasındaki 8 farkı öğretmek lzm!

6)cumhuriyet namına halkın andığı aslında milli kurtuluş. yoksa cumhuriyet artık çağa yetemeyen bi rejim, kutlanacak hiç bi tarafı kalmadı.

7)ama umdugunu diil buldugunu! daha iyisi olana kadar en iyisi bu! ama cumhuriyetin de binbir türlü hali var!

8)misal kritik bi soru: cumhuriyet bayramının yanında içinde bonusunda bacak omzunda bi yerinde demokrasiyi de kutladığımızı sanıyo muyuz?

9)87 yıldır kurtuluşu, tank tüfekle 8 yaşında bebeyi asker gibi yürütmekle andık! cumhuriyet ayağına militarist rejimin zaferini kutladık!

10)cumhuriyetin törenleri de değişsin militarizmin töreleri de! çocukların ne asker gibi yürüdüğü ne askere taş attığı bi demokrasi olsun! şu çile bitsin de onun da bi bayramı olsun!

11)en son van’la ilgili: insan, ölene üzülürken aynı anda yaşadına sevinir. çünkü öleceğini bilir! bi ölene sevinen zaten insan diildir.

12)biri öldü diye sevinmek kötüdür, çok kötüdür. ama güzellikli ve iyi niyetli bişiye sevinmek, kutlamak ölüyü bile mutlu eder bence.

Biz yüzme bilmiyoruz çünkü ya da sevmiyoruz. Oksijen tüpü de almadık yanımıza ki derinliğe dalalım. Bir kısmımız içinde bir kısmımız dışında kalmayı pek sevmiyoruz aslında ama genelde de o sularda yüzüyoruz, kader gibi bişi. Derin hakikatin suları boyumuzu geçmiyor genelde ama geçti mi hazırlıksız yakalanıyoruz, oksijen tüpümüz yok yanımızda. Ama hazırlıksız yakalanmaya hazırız.

www.laboratuar.org/vanti

“Aradığımız şey sıra dışı bir şey değil, en bilindik haliyle hakikat ama derin hakikat! Hakikatin derinliği değil, derin hakikat: gizlilik taşımayan, olduğu yerde derin duran hakikat, duran hakikat. Onu göstermeye, görünür olduğunu görünür kılmaya, su yüzünde olduğunu su yüzüne çıkarmaya, derisinden içeri bir derin olmadığını deşmeye çalışıyoruz. Derin hakikatin içindeki somutluğu, yüzeyselliği arıyoruz. Bazen bizzat kendisini çekip çıkarıyoruz, komple somut, yüzeysel bir şey çıkıyor; bazen içinden bir parça somutluk geliyor elimize, onu derin hakikatin koordinatı biliyoruz. Öylesine çekmiyoruz ama arıyoruz, bir nevi seçiyoruz ya da sıçıyoruz ama en nihayetinde çekiyoruz, geliyor, oyun gibi.

İşte bir çektik, vanti geldi elimize, tam emin değiliz komple bir derin hakikatin kendisi mi yoksa bir koordinatı mı! Bir de adam var tabi, aynı vanti gibi duruyor aslında, tek farkı düşünüyor, ama fark yaratamıyor zavallı, aciz, zavallı adam, aciz adam, adamcağız, o komple bir derin hakikat, eminiz, somut, yüzeysel, rutin. Adamla vanti arasındaki ilişkinin boyutunu da biliyoruz, düz bir çizgi.

Tam olarak ortaya çıkmış bir derin hakikat arama metodundan ya da motorundan bahsetmek mümkün olmasa da bazen tam ters yoldan giderek, yani en somut şeylerde, en rutin, en gelişmeyen, en döngüsüz, en pratik şeylerde de derin hakikati arayabiliyoruz. Derin hakikatin kendisinin döngüsüz ve sıradan bir somutluk olduğunu sanıyoruz. Ama bazen bir an tik tak geliyor ki hakikatin derinliği değil, onla işimiz yok, ama derin hakikatin derinliği çıkıyor karşımıza; derinliği olan derin hakikati görünce düşündüğümüzden daha az sıradan çıkan şeyler ürkütüyor o vakit bizi. Hemen o an 40 kere derin hakikat diyoruz üst üste ve daha 6 ya da 7’de anlamını kaybediyor derin hakikat ve derin bir nefes alıyoruz. Biz yüzme bilmiyoruz çünkü ya da sevmiyoruz. Oksijen tüpü de almadık yanımıza ki derinliğe dalalım. Bir kısmımız içinde bir kısmımız dışında kalmayı pek sevmiyoruz aslında ama genelde de o sularda yüzüyoruz, kader gibi bişi. Derin hakikatin suları boyumuzu geçmiyor genelde ama geçti mi hazırlıksız yakalanıyoruz, oksijen tüpümüz yok yanımızda. Ama hazırlıksız yakalanmaya hazırız.

Bu arayış içinde kullandığımız araçlar da önemli. Ne oldukları önemli değil. Derin hakikate hizmet ettiklerini biliyoruz, aradığımız rutin somutluğun derin hakikatine ya da derin hakikatin yüzeyselliğine bizi götürdüklerini ya da yaklaştırdıklarını, yola soktuklarını ya da baştan çıkardıklarını biliyoruz, hissediyoruz. Arayışlar birbirine giriyor, araçlar kendi hakikatlerinden çıkıp aradığımız derin hakikatin gerçekliğiyle işlemeye başlıyorlar, tek bir araca dönüşüyorlar, sahne desen sahne değil, film desen film değil, metin desen metin değil, hikaye desen hikaye değil, yarasa desen yarasa değil, desen desen desen değil, sen desen sen değil, ses desen seks değil. Daha üst toplamda, araçların kendi içinde bir olması gibi araç arayışı ile derin hakikat arayışı da bir oluyor, tek bir çalışmaya dönüyor tüm yaptıklarımız. Derin hakikat araçsallaşabilirken, aracın kendisi derin hakikatin kendisi olarak karşımıza çıkabiliyor, ikisi iki ayrı eylem değil tek bir eylem oluyor. Derin hakikatin genelde ismini koyamıyoruz. Bazen yoruma bile açık bir şey değil, aşk gibi.

Bir yandan da sürekli aşkı arıyoruz, o klişe olan aşkı, cesaretsizliğimizin kılıfını. Lafın gelişi arıyoruz aşkı, dostlar pazarda görsün, değer satıyoruz. Bir aşk kelimesi geçsin de ortam şenlensin, kendimizi bir şey sansınlar istiyoruz bazen, motivasyon da oluyor aşk kelimesi, o “ş” sesi. Ne de olsa öyle kuru kuru olmaz, ne de olsa biz derin hakikati pazarlamak da istiyoruz, ipliğini pazara çıkarmak ve satmak. Ama hakikaten işte bir aşk da ya da kelimesi de hep açılıyor, çok da kontrol edemiyoruz. Hâlbuki çok da somut bir şey yok ortada, ama sonra kapatıyoruz gözlerimizi hemen. Kli”şe sesi” geliyor. Karanlık. Karanlık. Karanlık.

Bu çalışmalar bir yandan da ya da her yandan da bir ar-ge çalışması, yani arınma-gerinme ya da araştırma-geliştirme ya da en güzeli arkaçıkma-gerçekaçma. Vanti bir ar-ge çalışması, öncesi ve sonrasıyla; tanık olacağınız şey, vanti hakikatinin sadece bir parçası belki de. Vanti bir derin ya da serin hakikat ya da koordinat olarak, dönmesi ya da dönmemesi önemli olmaksızın bir sonraki derin hakikat arayışı için de bir araç arayışı, ar-ge çalışması. Vanti bir dahaki arama çalışmalarında daha da hazırlıksız yakalanmaya daha da hazır olmamızı sağlayan bir araç. Vanti, bir oksijen tüpü. Ne de olsa suların derinliği değil ama oksijen tüpünün kendisi de bir derin hakikat, olduğu yerde duran, sıradan, rutin, dolan, boşalan. Vanti bir oksijen tüpü, onunla ilerde karşımıza çıkabilecek derinlikli bir derin hakikatin derinliğine dalabiliriz. Vanti, tüm bunlarla bir derin hakikat, basit, gündelik, rutin, somut, uzaylı, karanlık, normal, pratik, döngüsüz, zamansız, seksi, mekânsız ya da hapis, yarasa.

Tüm bu derin hakikatin yüzeyselliğinden ya da hazırlıksız yakalayan derin hakikatin de derinliğinden bahsederken Vanti’nin hikayesi ya da hikayesizliğinden de bahsettik aslında çok çok. Her şey bir yana “döner mi dönmez mi”den öte bir şey değil vantinin derin hakikati, dahası yok, tüm uzay bundan ibaret, ne olabilir ki zaten bir vantinin derin hakikati? Arada sabun köpüğü gibi geçen krallar, kadınlar, ipler, sesler, sinekler, tabureler, beyler, beyler, beyler, beyler…  Onların Allah belasını versin. Tüm bu diğer şeylerin, hepsi hikâye, bir dünya laf, metin, hepsi hikâye, geride kalan ya da kalması gereken “döner mi dönmez mi” kadar bir derin hakikat.

Beyler, biraz da biziz belki ama siz değilsiniz, biz. İsmini koyalım bizin, Vanti’nin dar ekibi, Ali, Alper, Dogo, Eren… Ve bir de [laboratuar]. “Ne? Kim? İlk defa duydum!” Ve bir de kendini bilen diğerleri, bir de kendini bilmezler… Aciz adam belki de biraz da bize sesleniyor, bize konuşsun, konuşsun da eğlenelim, onu biraz aşağılayalım, duymazdan gelelim, sıkılalım, biraz da acıyalım istiyoruz. Sıkılalım istiyoruz ya da sık sık sıkılıyoruz. Biz değil siz. Ama nihayetinde çıldırıp yitmesin diye bol bol konuşsun istiyoruz cani adam, en azından bize sizle.

Bu arada derin hakikatin somutluğu, yüzeyselliği dediysek, sabun köpüğü demedik. O bir derin hakikat, bunu unutmayın, öyle ucube bişi, ürpertici, durağan, döngüsüz, ismini koymak öyle kolay olmayabilir. Bakmak öyle kolay olmayabilir, garip bişi, öyle hakikat gibi derinliğini gizlemeden, doğrudan derin hakikat, hele bir de derin hakikatin de derinliği varsa, bol bol nefes alın. Çok da kâle almayın!

Tüm bu yazı aslında siz hazırlıksız yakalanmayın ya da hazırlıksız yakalanmaya hazır olun diye. İçinde 40 kere, derin hakikat geçen bu yazıyı okuyun ve daha 6 ya da 7 de derin bir nefes alın diye, ayar yok, kader gibi bişi. Siz biz olmayın, kendinizi, sizliğinizi bilin, oturun oturduğunuz yerde ya da sıkıldıysanız çıkın gidin diye. Tutan mı var? Tutan mı var? Tutan mı var?”

kafakontrol

kafasesikafasesiyazmakkafasesiyazmakkafasesiyazmakkafasesiyazmakkafasesiyazmakkafasesiyazmakkafasesiyazmak

kafasesiyazanparmakkafasesiyazanparmaklarkafasesiyazanparmaklarkafasesiyazanparmaklarkafasesiyazanparmaklar

kafasesiyazanparmaklaryazmakkafasesiyazanparmaklaryazmakkafasesiyazanparmaklaryazmakkafasesiyazanparmaklaryazmakyazanparmaklarkafasesiyazanparmaklaryazmakyazanparmaklar

diye geçiyordu genç adamın kafatasından…

28 m2 odanda meşgulken

yazılı gibi

yazıldı gibi

falan

kimsesiz bir ormandaydın gözün görmüyordu yarasaları ansızın çıka gelen melaike sana gecenin yolunu gösterdi  gece kısa yol uzundu ama sen gittin selanike selanike sana gündüzün yolunu gösterdi gündüz uzun yol kısaydı ama sen gittin.

silkelesen gözyaşlarımı tüm bulutlar dağılır

iki gözümün  ortasından bir güneş yuvarlanır

akşama doğru yere iner güneş ayaklarımın arasından

ve ben ilk adımda gölgeme basarım

canı acıyan gölgemin canı acır

silkelesen gölgemi tüm güneşler dağılır

iki gözünün ortasından bir bulut yuvarlanır

sabaha doğru yere iner gözyaşları ayaklarının arasından

ve gölgem ilk damlada beni boğar

falan…

filan.

İçinden geldiği gibi ya da gelmediği. Ben içimden geldiği gibi değilim çünkü her gün sana ulaşmak geliyor içimden. Sen aldın beni içimi zindana kapattın, sana dokunmayı, ulaşmayı, konuşmayı, telefonu, mesajı, defteri, resimi yasakladın en önemlisi umudu yasakladın. Sana dair umudu yasakladın. “Olduğun gibi kalacağımı” da biliomuşsun mutlu sağlıklı hayat diliomussun. Zindanda olduğum gibi kalmaktan başka ihtimalim var mı ki tabiki biliosun.”

Kim ki dük düdük?, 28, muhasebeci.

Mekanik bir geleneğin tekrarı

Gelecekte sıkışmış sağır bir anı

Dinamik bir dinamit lazım bana

Yok etmeye yeniden aynılık aynasını

Orası benim evimdi. Sonra mezar! Ama hayır, bu iste bir terslik var! İnsan kendi mezarında olumu beklemezki. Tam tersi, mezarı onun ölmesini bekler. Ve bir deprem enkazına hala evim muamelesi yapılmaz ki. Tuvaleti mutfağı kullanılmaya çalısılmaz ki. Enkaz da mezarlıktır nihayetinde. Orada bir terslik vardı. Ölümü bekliyordum resmen mezarımda ama işte beklemek degil o. Ama iste yine de bir yandan insan evinde hissediyo kendini biliyor musunuz? Kendi evim orası, kendi evimin duvarlarımın esyalarımın altındayım. İnsanın çıkışsızlığı kendi evi gibi olunca, sanki orada yaşıyormuş gibi hissediyor, sanki o kendi tercihiymis gibi, sanki orada ölebilirmis gibi.

Neyse beyler, diyeceğim o ki, enkaz bu beyler. Enkaz, duygusal enkaz, düşünsel enkaz. Düşünmeliyiz. Olay bu!”

Kazım Demirci, 56, Yalova, orta okul terk, emekli emlakçı-müteahhit, tövbeli, anı kitabı yazıyor.

Ama daha 6 ya da 7 de kelimenin anlamını kaybediyorum… Koyun gibi değil ki bunlar… Koyun saymıyorum ki… Her 40 kelime de kendinden bir şey kaybetmemeli bence. 40 kere maşallah. Bilmiyorum. Çok zor ya bu is. Her an kelimenin anlamını kaybediyorum ben.

Anlamadığım bir şey daha var. Mesela geçen gün uzun yoldaydım. Camdan dışarı bakıyorum. Karlı kurak tepecikler. Bakıyorum ve kendimi filozof gibi hissediyorum. Onlara bakarken böyle güzel cümleler kurmam gerekiyor gibi geliyor. Bilmiyorum.

Geçen yoldaydım. Otobüsle şehirlerarası yolculuk. İçerisi sıcak oldu baya. Havalandırmayı açayım dedim. Çalışmadı. Ben de havalandırmanın yanındaki muavin düğmesine bastım çalıştı, sonra muavin geldi. O denedi, o da çalıştıramadı havalandırmayı. Meğersem yanındaki düğme de çalışmıyormuş yani. Dedim bu nasıl iş kardeşim. Şoförü çağır konuşucam dedim. Dedi olur mu abi, otobüsü kim kullanacak dedi. Muavine dedim, sana düğme koyana kadar, bu havalandırma çalışsaydı, sana da gerek kalmazdı. Sonra dedi, abi sana çay servisini kim yapacak. Şunu çalıştırabilseler, bir düğme de çaya koyulur aslında dedim, bas çay. Dedi abi, o zaman bir düğmede şoföre koysunlar bari de otobüs kendi kendine gitsin. Dedim keşke! Abi seni dedi koridor kenarına alalım, sen yola daldın herhalde çok, dedi. Sonra ben bir şüphelendim muavinden. Bu mu bozdu acaba havalandırma düğmesini diye. Kendi düğmesi var, ama bir boka yaramıyor çünkü, geliyor asıl düğmeyi çalıştıramıyor. Yani muavin gelmese de olur, bir şey değişmiyor. Gelmese de olur falan derken! Bir an! Yola bakarken! Acayip bir şüphe kapladı. Dedim acaba hakikaten gelmedi mi muavin! Bir daha bastım düğmeye. Dikkatlice bekledim. Gelmedi. Sonra dedim bu şoförü çağırmak istemedi, acaba şoförde mi yok ulan, aracı kim kullanıyor be dedim. Hakikaten yoksa o şoför düğmesi icat mı oldu dedim. Ama o icat edildiyse, cay düğmesinin de icat edilmesi lazım dedim, ondan önce zaten havalandırmanın çalışması gerekirdi dedim. Bastım tekrar havalandırmaya, yok çalışmıyor. Muavin düğmesine bastım! Hayır basmadım! Çünkü öyle bir düğme yok! Evet! Yok! Korktum, bişiler olduğu belliydi. O an dedim koridor tarafa geçeyim hakikaten! Hem muavinle şoföre de bakarım. Geçtim ki muavin yok, ki zaten yoktu kanımca. Ama asıl önemlisi! Şoför de yoktu. Bişi vardı orada ama şoför değildi, başka bişi. O an bi yutkundum. Koridorda ayağa kalktım. Bir baktım hiç bir yolcu yok. İleri doğru gittim, ne var orda şoför yerine diye. Bir gittim ki! Vanti! Şoför koltuğunda! Sonra ön camdan baktım. Baktım hiç bir yere gitmiyorum, olduğum yerde duruyorum. Sonra bir baktım otobüs falan da yok, sadece 4 tane koltuk var. Ulan evdeymişim, öyle dalmışım, buradan öyle kendi kendime düşünüyormuşum. Neyse yani bu vesileyle kusura bakmayın. Kendimi verememişim. Bi an dalmışım, başka şeyler düşünmüşüm. Kusura kalmayın. Düşünelim. Bence döner. Ve yani düşünsenize iste, düşündük döndü ve hani iste,  o zaman, otobüsü düşünürüm o da gider be abi! Gitmez mi? To be!

adım yusuf. kara şimşek değilim, asla. mütevazi bir şimşeğim. jazz dinlerim. olgun bir yapım var. her yer sahadır benim için. çalım atmak bir burjuva zevkidir. fakat kro olmadığım için değerim geç anlaşıldı. futbol biliyorsunuz ki alt kültürle anılıyor. halbuki arkadaşlar dikkat! ben demin “alt kültür” kavramını kullandım. nasıl bir alt kültür insanı bu kavramı kullnabilir ki. futbolun çağdaş sanat olduğu iddiasındayım arkadaşlar. bakın, benim maçlarımı alt fona, sigor ros koyarak izleyin. yapın bunu. bambaşka bir imgelem dünyası açılacak. arkadaşlar ben her antremandan önce ve sonra bale yapıyorum. modern bale. biraz da pilates. çünkü o kalça hareketleri falan, hakikaten multidisipliner bir çalışma gerektiriyor. hey hey hey, hayır hayır. gay falan değilim. arkadaşlar futbolcuların cinsiyeti gibi, balet ve dansçıların da cinsiyeti tartışılırken, ben her ikisini de yapıyorum diyince hemen taglemeyin. bunları aşalım. bunları aşarsak bir yerlere gelebileceğiz. kelimenin tam anlamıyla artık bir “çalım” vakti değil mi?

attım ben arkadaşlar çalımı sonunda. sanat istanbul’da güzel. kim ne derse desin, gerçek bir proje için istanbul’da olmak lazım. denizli hoca aradı beni, ben denizli’deyken denizli de bir gün denizli’ye gelmişti, hocam “denizli ‘de denizli yok ama denizli’de denizli var”, gibi bir ince espri yapmıştım, tam çıkaramadım şimdi. o gün bugün seni takımımda görmek istiyorum derdi. ama o gün bugün takımı yoktu. nasıl oldu bilmiyorum. bana deselerdi ki bir daha istanbula gidebileceksin, sen ey yusuf şimşek, değeri anlaşılmamış çağdaş futbolcu, böyle deselerdi ne kadar inanmazdıysam, denizli’nin denizli’den öte bir takımda çalışacağı da aklıma gelmezdi,  bu denizli’ye denizi getirmek “gibi bişi”. blog takip etmeyi de severim. jazzanova da dinlerim!

taşlar öyle yerli yerine oturuyor ki, aklın diyalektiği! bakın, niye inanmazdım denizli hocanın gidebileceğini, ünkü o da jazz dinler, o da çağdış aklın öznesi. mustafa hocayı getiren akıl da, mustafa hoca’nın aklı’nın beni getirmesine yol açıyor. bu üç aklın birbirine bağlı olmadığını kim söyeyebilir ki! Hey hey hey, arkadaşlar evet çağdaş akıla inanıyorum ama milli takımda cuma’ya da giderim. bakın aşalım bunları. Çalım! Çalım demişken Rıza hoca’da aynı aklın diyalektiği ile aslında beni getirebilirdi diye düşünmüştüm ama kısmet değilmiş, nasip.

neyse denizli hoca aradığında beni, banyodaydım. bursadaydım. çünkü istanbul’da olmamak zor arkadaşlar. hani karşında kültürel sermayene uygun insan bulamazsın ve yalnız hissedersin, bir bahane bulup oradan kaçarsın. İşte bende öyle bir darbe almıştım en son galatasaray maçını oynadıktan sonra. O maç oynadım ama arkadaşlar ve sonraki maç baktım ki karşımdakiler hep aynı muhabbeti ediyor, kendilerini tekrarlıyor, aynı esprileri yapıyor, futboldan bahsediyorlar falan sürekli. o an darbeyi alıp yere yığıldım…banyoda, bursa2da yani, şofpenle duş alıyorum, demirdöküm. tam azcık süre gelen sıcak suyu denk getirip akan suda çalım hareketleri yaparak vücüdumun her yerine su çarptırırken telefon çaldı. “seni projemde görmek istiyorum dedi.” görüyor musunuz, adam çağdaş futbola inanıyor, görevine (sanatına) bir “proje” gibi yaklaşıyor.  “başkan da istiyor dedi.” bi an boş bulundum, banyoda, bursadayım, köpüklü ve aklımda şofpen, üstümde sıcak su var tabi, dedim: “yıldırım demirdöküm da istiyormuş, olur dedim.” niye dedim bilmiyorum. arkada jazz müziği önümde ağzım açık kalmıştı.

trabzon! tamam! bakın arkadaşlar! hayat bir çalım oyunu! gerçek hayat hiç aklımızdaki gibi değil! yufus çalımını atamadı trabzon! ya da şöyle diyelim arkadaşlar, beşiktaşın şofpeni sıcak suyu daha fazla akıttı. arkadaşlar hayat bu. o sıcak suyu dengeleyemeden yaşanmıyor. o sıcak suyu kaçırdığın anda soğuk suda donuyorsun arkadaşlar. Beşiktaş şofpeni, doğalgaz gibi arkadaşlar. Trabzon yeterli sıcak suyu sağlayamadı arkadaşlar. Beşiktaş şofpenini kombi gibi açık tutuyor arkadaşlar.

Bir diğer konu Yattara idi arkadaşlar. Allahın Arabı gelmiş, çalım konusunda benimle yarışa girecek. Ben buna gelemezdim arkadaşlar. Allahın arabı ne anlar cazdan, çağdaş futboldan, onun çalımı, urfa’dakilerin sesinin güzel olması “gibi bişi”. ama şan eğitimi başka arkadaşlar. şan çalımı! jazz müzikle arabesk arasındaki fark kadar aramızdaki fark. Amına koduğumun çocuğu!

Neyse arkadaşlar son olarak, günlüğe bir şiir yazarak veda edeyim, cahit külebi’den:

yaş 35 yolun yarısı

dante gibi ortasındayım sahanın…”

ps: günlüğü bir gün biri kapımın altından attı. sahibi kimse duştayken kapıyı açık bırakıcam gelsin alsın.

Akbil sesleri sıklaşmıştı. O an simitçi birden melodisini ötmeye başladı. Kelimeler yıllarca söylemekten yıllanıp melodileşmişti. Artık anlamları yoktu, bu simit melodisiydi. Bunu duyunca simit aklımıza geliyordu. Tazçıtsimthadtazçıtsimthadbürün(es)tazçıtsimthadtazçıtsimthadbürün(es) Tazçıtsimthadtazçıtsimthadbürün. Böyle bir şeydi simit melodisi.

Kimse konuşmuyordu. Akbil melodisi (dırt dııt ya da akbil yoksa dıırı dıt, dıırı dıt) ve yanaşan vapurun melodisi (?) vardı sadece. Yok hayır, ses yok diye sinsice bekleyen insanlar falan değildik. Bir gerginlik ambiansını ancak ben burada kağıt üzerinde yaratabilirim. Çünkü yok öyle bir şey orada. Sahte bir hikayet ruh hali yaratmayalım şimdi burada…Françeskanın geniş baldırları vardı, her sabah giydiği kareli kumaş pantolonunun, dolgun baldırlarını biraz toparladığı ve daha hoş bir kadın kalça, baldır bacağı yarattığı kesindi.

Kapılar açıldı. Zaten kapının önünde yığılmış sürü fırladı hemen. O an yine içime, köşe kapmaca korkusu geldi. Cam kenarında yer kalmış mıydı? Varsa hangi kenardı? Ters yöndeki mi düz yöndeki mi? Çıktığımda, alt katta asla oturmam, boş yerler vardı oldukça. İki tarafı da boş bir cam kenarı buldum ve oturmadan ayakta geniş hareketler yaparak vapurun hareketlenip yönünü belirlemesini bekledim, ki böylece düz istikamette oturaydım.

Oturdum. Herkes oturdu. Çıt yoktu. Sabah sabah herkes işe giderken anlaşmış gibi çıt çıkarmıyorduk. Bu anlaşmış gibiyi de sadece burada beyaz kağıtlar üstünde duyabilirsiniz, hikaye böyle bir şey. Anlaşmalar beyaz kağıt üzerindedir her zaman. Françeska nerdeydi bilmiyordum. Boynuna sıkıca sarılı fransız şalını kesin çıkarmıştı. Fransız boynu sanırım.

Ses çıkartanı sıçırtırdım. Sabah sabah işe gitmeden, hele böyle bir consensus ortamında götünden ateşlemeli konuşan iki enerjik arkadaş da yokken sıçırtırdım, elle-est où?

Vapur ilerledi. Bir cep telefonu melodisi çaldı. Ve böylece yüksek melodili bir kişi işine başladı: “Borsa kağıtlarını…Abi müşteri dekontu getirmeyene kadar biz muhattap olmayalım…Abi…” Adamın bu cevap melodisiyle beraber, o an herkes de işine başladı. Bir telefon melodisi daha çaldı sonra. Bir kadın da ona melodi verdi.

….

Merhaba, ben sabahları vapurda herkes susarken bir anda bir cep telefonunu çaldıran adamım. Bunun için tabi ki her sabah sizden çok önce uyanırım. Hani o yüz elli kilo makyajı yapıp şıkıdım şıkıdım işe giden kadınlar gibi. Ama kadın değilim. Ha makyaj da yapmam, onu soruyorsanız, eved teğil mi günümüzde artık kadın değilim bilgisi, makyaj yapmama bilgisini kendiliğinden getirmiyor. Sabah erkenden kalkarım, o kadar erken ki, siz uyandığınızı sanıp vapura gidip de hala uyanmamışken, siz hala omurilikten hareket ediyorken, ben omurilik safhasına çoktan geçmiş, günümün ilk yüksek sesli melodisini çoktan çıkarmış, bir başkasıyla yüksek melodili konuşabilecek kıvama gelmiş olup telefon edip iş üzerine meselelerden bahsedebiliyorum. Sizin bunu yapabilmeniz için daha nerden baksanız bir saat varken, bana ne, benim için hayat çoktan başlamış oluyor. Melodim yüksek çıkar benim, inanmazsınız. Ben kim miyim? Ne önemi var, ben vapurda cep telefonu melodisini çaldırtan adamım. Sizi çıldırtan adamam. Hah ha haa ha! Hah ha haa ha! Hah ha haa ha! Hah ha haa ha! Hah ha ha…

…

Senin var ya dalağını melodili zikerim yavşak osman. Françıtırska var dua et.

-karaköy tramway durağı